Polyester

Stichting

Polyester is een synthetische vezel die wordt gewonnen uit steenkool, lucht, water en olie. Gemaakt in een onderzoekscentrum uit de twintigste eeuw, worden polyesterfilamenten gevormd uit een synthetische reactie tussen een bijtend middel en een vloeistof. In deze reactie komen ten minste twee deeltjes samen om een ​​enorm atoom te vormen waarvan de structuur over de hele lengte opnieuw verandert. Polyesterfilamenten kunnen zeer ionogene deeltjes vormen die echt stabiel en stevig zijn.

Polyester wordt gebruikt bij de montage van talloze artikelen, waaronder kleding, huishoudelijke artikelen, moderne texturen, pc- en opnamebanden en elektrische beveiliging. Polyester heeft een aantal gunstige omstandigheden ten opzichte van gebruikelijke texturen, bijvoorbeeld katoen. Het houdt geen vocht vast, maar absorbeert olie; deze kwaliteit maakt polyester de ideale textuur voor het gebruik van water-, grond- en hittebestendige afwerkingen. De lage sponsachtigheid zorgt ervoor dat het normaal gesproken ongevoelig is voor vlekken. Polyesterjurken kunnen tijdens het voltooiingsproces voorgekrompen worden, en vanaf dat moment zal de textuur niet meer samentrekken en niet roesten. De textuur is effectief kleurbaar en wordt niet beschadigd door opbouw. Afgewerkte polyesterstrengen vormen een levensvatbare, niet-allergene omhulling, dus het materiaal wordt gebruikt voor het opvullen van kussens, stiksels, bovenkleding en kampeerbedden.

Geschiedenis

In 1926 richtte het in de Verenigde Staten gevestigde E.I. du Pont de Nemours en Co. startten een onderzoek naar uitzonderlijk grote deeltjes en synthetische strengen. Deze vroege studie, onder leiding van W.H. Carothers, concentreerde zich op wat zich ontwikkelde tot nylon, de eerste synthetische vezel. Het duurde niet lang voordat, in de jaren 1939-41, Britse onderzoeksfysici de ideeën van Du Pont bestudeerden en hun eigen onderzoek leidden in de onderzoeksfaciliteiten van Calico Printers Association, Ltd. Dit werk leidde tot de productie van de polyestervezel die in Engeland Terylene wordt genoemd.

In 1946 kreeg du Pont het voorrecht om deze polyestervezel in de Verenigde Staten te creëren. De organisatie gaf leiding aan nog meer vormend werk en begon bovendien in 1951 reclame te maken voor de vezel onder de naam Dacron. In de daaropvolgende jaren raakten enkele organisaties geïnteresseerd in polyesterstrengen en leverden ze hun eigen varianten van het artikel voor verschillende toepassingen. Tegenwoordig zijn er twee essentiële soorten polyester: PET (polyethyleentereftalaat) en bovendien PCDT (poly-1, 4-cyclohexyleen-dimethyleentereftalaat). PET, de steeds prominentere soort, is van essentieel belang voor een uitgebreider scala aan banen. Het is meer gegrond dan PCDT, maar PCDT wordt steeds veelzijdiger en flexibeler. PCDT is geschikt voor de zwaardere klanttoepassingen, bijvoorbeeld gordijnen en meubelhoezen. PET kan alleen worden gebruikt of worden gemengd met verschillende texturen om kledingstukken te maken die kreuk- en kleurveilig zijn en hun vorm behouden.

Ruwe materialen

Polyester is een stofterm die kan worden opgesplitst veel, wat veel betekent, en ester, een essentiële organische chemische verbinding. De regel die wordt gebruikt bij de productie van polyester is ethyleen, dat wordt verkregen uit olie. In deze procedure is ethyleen het polymeer, het synthetische structuurvierkant van polyester, en de bereidingsprocedure die de voltooide polyester oplevert, wordt polymerisatie genoemd.

De productie
Procedure

Polyester wordt gemaakt met een van de weinige technieken. Welke wordt gebruikt, hangt af van de structuur die het voltooide polyester zal aannemen. De vier essentiële structuren zijn vezels, stapelvezels, touw en fiberfill. In de vezelstructuur is elke afzonderlijke streng polyestervezel constant lang, waardoor texturen met een glad oppervlak ontstaan. Bij de stapelstructuur worden vezels in korte, vooraf bepaalde lengtes gesneden. In deze structuur is polyester eenvoudiger te mengen met verschillende strengen. Tow is een structuur waarbij constante vezels vrij naar elkaar toe worden getrokken. Fiberfill is de volumineuze structuur die wordt gebruikt bij het samenstellen van dekens, kussens en bovenkleding. De twee meest gebruikte structuren zijn vezels en stapelvezels.

Filamentgaren samenstellen

Polymerisatie

• 1 Om polyester te framen, wordt dimethyltereftalaat eerst gereageerd met ethyleenglycol binnen het zicht van een impuls bij een temperatuur van 302-410°F (150-210°C).
• 2 De daaropvolgende verbinding, een monomeervloeistof (enkelvoudig, niet-herhashing molecuul), wordt samengevoegd met een corrosief tereftaalzuur en verhoogd tot een temperatuur van 280°C (472°F). Recent gevormd polyester, dat helder en vloeibaar is, wordt door een opening naar buiten gedreven om lange stroken te vormen.

Drogen

• 3 Nadat de polyester uit de polymerisatie is opgestaan, laat men de lange vloeibare strips afkoelen totdat ze zwak worden. Het materiaal wordt in kleine stukjes gesneden en volledig gedroogd om inconsistenties in de consistentie te voorkomen.

Vloeibaar draaien

• 4 Polymeerchips worden vloeibaar gemaakt bij 260-270°C (500-518°F) om een ​​siroopachtige opstelling te vormen. Het arrangement wordt in een metalen houder geplaatst, een zogenaamde spindop, en vastgehouden door de kleine openingen, die normaal gesproken rond zijn, maar toch vijfhoekig of een andere vorm kunnen hebben om uitzonderlijke filamenten te creëren. Het aantal openingen in de spindop bepaalt de grootte van het garen, aangezien de stijgende filamenten worden verenigd om een ​​enkele streng te omlijsten.
• 5 In de fase van het draaien kunnen verschillende synthetische brouwsels aan het antwoord worden toegevoegd om het uiteindelijke materiaal brandwerend, antistatisch of eenvoudiger te kleuren te maken.

Het tekenen van de vezel

• 6 Wanneer polyester uit de spindop omhoog komt, is het delicaat en wordt het effectief uitgerekt tot meerdere malen zijn unieke lengte. Het uitstrekken zorgt ervoor dat de willekeurige polyesteratomen zich in een parallelle opstelling kunnen aanpassen. Dit vergroot de kwaliteit, toewijding en sterkte van de vezel. Deze keer, wanneer de vezels drogen, worden de strengen sterk en stevig of kwetsbaar.
• 7 Getrokken strengen kunnen ongelooflijk verschillen in afstand, lengte en lengte, afhankelijk van de gewenste eigenschappen van het voltooide materiaal. Bovendien kunnen de filamenten, wanneer ze worden getrokken, worden afgewerkt of verwrongen om mildere of bottere texturen te verkrijgen.

Kronkelend

• 8 Nadat het polyestergaren is getrokken, wordt het op enorme klossen of vlakke letselbundels gedraaid, klaar om tot materiaal te worden geweven.

Het assembleren van stapelvezels

Bij het maken van polyesterstapelvezels zijn polymerisatie, drogen en oplossend draaien (fase 1-4 hierboven) vrijwel gelijkwaardig aan bij de productie van vezelgaren. Hoe het ook zij, bij het vloeibaar draaien heeft de spindop veel meer openingen als het artikel uit stapelvezels bestaat. De touwachtige groepen polyester die zich ontwikkelen, worden touw genoemd.

Trekken van touw

• 1 Nieuw gevormde kabel wordt onmiddellijk gekoeld in potten waarin de dikke filamenten zich ophopen. Een paar stukken touw worden verzameld en daarna op verwarmde rollen getrokken tot drie of meerdere keren hun unieke lengte.

Plooien

• Het getrokken touw wordt vervolgens in drukdozen gehouden, waardoor de filamenten als een accordeon over elkaar heen worden gelegd, in een tempo van 9-15 plooien voor elke inch (3-6 voor elke cm). Deze procedure maakt het mogelijk dat de vezel bij elkaar blijft tijdens de latere montagefasen.

Instelling

• 3 Nadat de kabel is geplooid, wordt deze verwarmd tot 100-150 °C (212-302 °F) om de strengen volledig te drogen en de plooi te fixeren. Tijdens de volgende procedures zal onvermijdelijk een deel van de vouw uit de filamenten worden getrokken.

Snijden

• 4 Na de warmte-instelling wordt het touw in kortere stukken gesneden. Polyester dat bestemd is om met katoen te worden gemengd, wordt in stukken van 3,2-3,8 cm (1,25-1,50 inch) gesneden; voor rayonmengsels worden lengtes van 2 inch (5 cm) gesneden. Voor zwaardere texturen, zoals omslag, polyestervezels worden in stukken van 15 cm (6 inch) gesneden.

De toekomst

Na de eerste ervaringen met de Verenigde Staten in 1951 veranderde polyester al snel in de zich snelst ontwikkelende vezel van het land. Door simpelweg rekening te houden met de eeuwigdurende perstextuur, waren dubbelgebreide polyesters eind jaren zestig zeer prominent aanwezig. Hoe het ook zij, polyester heeft sinds die tijd te maken gehad met een “beeldprobleem”, en kledingstukken gemaakt van polyester werden vaak vernederd en zelfs belachelijk gemaakt. Een paar nieuwe soorten polyester die halverwege de jaren negentig op de markt kwamen, kunnen het beeld van polyester helpen verjongen. Een ander type polyestervezel, microvezel genaamd, maakte in 1991 kennis met de open. Microvezeltexturen zijn rijker en flexibeler dan conventionele polyester en zijn moeilijk te onderscheiden van zijdetexturen. Kledingplanners, bijvoorbeeld Mary McFadden, hebben een kledinglijn gemaakt waarin dit nieuwe type polyester is gebruikt. Materiaalspecialisten van het North Carolina State College zijn bezig met de ontwikkeling van een soort polyester dat net zo stevig kan zijn als Kevlar, een supervezelmateriaal dat wordt gebruikt om ondoordringbare vesten te maken. Dit soort polyester kan uiteindelijk worden gebruikt als composietmateriaal voor auto's en vliegtuigen.