اسلام ایمان را چگونه تعریف می‌کند و معنای حقیقی عبادت چیست؟

  • نویسندهٔ نوشته:
  • دسته‌ نوشته:اسلام
  • زمان مطالعه: 4 دقیقه مطالعه

فهرست مطالب

هدایت الهی خالق در قرآن:

همانطور که قبلا بحث کردیم، در مورد خلقت انسان ها به صورت جفت و اینکه چگونه بدن ضعیف آنها وابستگی ایجاد می کند و رشد آنها در زمین باعث تعارضات مذهبی می شود و اینکه چرا خالق برای هدایت انسان ها توسط فرشتگان راهنمایی فرستاده است.

“مردمان [در ابتدا] بر یک دین [و یک امت] بودند. و خداوند پیامبران را فرستاد تا بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده باشند و کتاب را با حقّ نازل کرد تا در آنچه مردم در آن اختلاف داشتند، میانشان حکم کند...” (بقره، ۲۱۳) بقره (2:213)


1. آنچه در مورد ایمان آموختند؟ هدف از اعتقاد درست چیست؟

هر پیامبری در مورد توحید (خدای یکتا را برای وحدت بپرستید), ایمان به یک خالق غیبی که انسانها را آفرید و این زندگی را آزمایشی (آزمایشی) برای ثبت اعمال همگان قرار داد. و پس از مرگ، در روز قیامت، همه را برای پاسخگویی زنده می‌کند و نیکی‌کنندگان را پاداش می‌دهد و ستم‌کنندگان را مجازات می‌کند و در آخرت به زندگی غیرقابل تصور و جاودانی می‌رساند، به افتخار لقای پروردگارشان.

زندگی‌ها، مرگ‌ها، خاطرات و اعمالی که برای سایر انسان‌ها عواقب دارد، نشانه‌های روشن قیامت است.

هدف از اعتقاد درست:

  • توحید: باعث ایجاد وحدت، برابری و صلح در جامعه می شود. از گمراهی، تفرقه و بی عدالتی ناشی از باورهای نادرست جلوگیری می کند.
  • ترس از پاسخگویی پس از مرگ: ایجاد مسئولیت پذیری از خود، حتی در اقدامات خصوصی.
  • به امید پاداش ابدی در آخرت اقدامات درست را ترویج می کند و صلح و عدالت را در زندگی به ارمغان می آورد.

به همین دلیل شرک (با یک خالق همراه است) گناهی نابخشودنی در اسلام، ریشه اصلی گمراهی، تفرقه، بی ثباتی های طولانی مدت در یک جامعه است.
به عنوان مثال - یک مرد با اعمال نادرست زندگی می کند، با اعتقادات نادرست هدایت می شود، و با تأثیر گذاشتن بر دیگران با گفتار/عمل خود، زنجیره ای می سازد. او تا زمان مرگش آن زنجیره اشتباه را با تأمل/پذیرفتن/اعلام اشتباه خود، برای امان دیگران، نشکست. در نتیجه، نفوذ آن‌ها فراتر از عمرشان ادامه می‌یابد و به منبعی برای گمراهی مداوم برای دیگران تبدیل می‌شود.


تدریس کردند حضور خالق در هنگام محاکمه دیده نمی شود، بنابراین زندگی اجتماعی مستقیماً با زور یا ترس کنترل نمی شود. تنها با دیدن نشانه های او در طبیعت به آفریدگار واحد ایمان بیاورید. همچنین، آفریدگار قبلاً باور واقعی را در قلب انسانها و احساس حق و باطل را برای قضاوت خود قرار داده است. بدون پرداختن به چنین فعالیت هایی مانند اثبات وجود خالق.

  1. | “بگو: او خداست که یکی است، خدا پناهگاه جاودان است، نه زاییده می‌شود و نه زاده می‌شود و نه مانندی برای او وجود دارد‘.’ الاخلاص (112)
  2. | “همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید…” آل عمران (3:103)
  3. | “سوگند به نفس و کسی که آن را پدید آورد و ظلم و درستی آن را به آن الهام کرد، همانا رستگار کسی است که آن را پاک کند.” آش شمس (91:7-9)
  4. | “إِنَّ اللَّهَ لَا یَغْفُرُ الشَّرَکَ (شرک) را نمی‌بخشد...” نساء (4:116)
  5. | “اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، از گمان زياد بپرهيزيد، همانا بعضى از گمانها گناه است…” الحجرات (49:12)
  6. | “و به دنبال چیزی نروید که به آن علم ندارید…” الاسراء (17:36)
  7. “و اگر همه درختان روی زمین قلم و دریا جوهر باشند و هفت دریا دیگر نیز بر آن افزوده شود، کلمات خدا به پایان نمی‌رسد. همانا خداوند توانا و داناست.” لقمان (۳۱:۲۷) اللقمان (31:27)
  8. | همانا در آسمانها و زمین نشانه هایی برای مؤمنان است و در خلقت شما و هر موجود زنده ای که پراکنده کرد برای اهل ایمان نشانه هایی است.“ الجاثیه (45:3-4)
  9. و درباره روح از تو مى‌پرسند. بگو: روح از امر پروردگار من است و از علم به انسان‌ها جز اندکى داده نشده است. اسراء، آیهٔ ۸۵ الاسراء 17:85

معنای واقعی عبادت

معنای واقعی عبادت عبارت است از: تطهیر افکار و جانها و اعمال با ستایش خالق یکتا برای همه چیز با صبر و شکر و طلب آمرزش برای نادانی و خطای خود با تواضع. همان طور که قرآن توصیف کرده است.

| “نیکی آن نیست که روی خود را به مشرق یا مغرب بازگردانید، بلکه نیکی حقیقی در آن است که کسی به خدا، روز واپسین، فرشتگان، کتاب و پیامبران ایمان آورد؛ و از مال خود ‘با آنکه به آن علاقه‌مند است’ به خویشاوندان، یتیمان، نیازمندان، مسافر، به کسانی که درخواست می‌کنند، و برای آزاد کردن بردگان؛ کسی که نماز را برپا می‌دارد و زکات (صدقه) را می‌دهد؛ کسی که به وعده‌هایش وفادار است؛ و کسانی که در سختی، رنج و در هنگام نبرد صابر هستند. اینان کسانی هستند که صادقند، و آنان صالحان هستند.” — صدقه دادن و صبر کردن، نیکی نیست مگر برای کسانی که ایمان آورده‌اند و بر آن ثابت قدم بوده‌اند و از پرهیزکاری در آن استقامت کرده‌اند.